W hamburskim hotelu otrzymałem wodę mineralną „Bismarck”. Nie powiem — smakowała po podróży dobrze, choć podczas konsumpcji towarzyszyło mi trochę dziwne uczucie (ale – w końcu są też śledzie a la Bismarck). Napój zachęcił mnie do obejrzenia pomnika kanclerza II Rzeszy z bliska. Poprzednio nie miałem takiej możliwości — spojrzałem jedynie ku niemu z wieży kościoła św. Michała (Hauptkirche St. Michaelis), słynnego „Michela”. (więcej…)
Po przekroczeniu bramy prowadzącej do Villi Hügel trudno oprzeć się wrażeniu, że wchodzi się nie tylko do dawnej rezydencji przemysłowej dynastii Kruppów, lecz także do przestrzeni symbolicznej – miejsca, w którym przez dziesięciolecia koncentrowała się władza gospodarcza, polityczna i społeczna Niemiec. Monumentalna bryła willi, jej położenie na wzgórzach górujących nad Zagłębiem Ruhry i otaczający ją park tworzą scenerię, która sprzyja refleksji nad historią – także tą trudną i niejednoznaczną. (więcej…)
Przed laty, podczas pobytów w Chinach, Korei Południowej i Japonii, wielokrotnie stykałem się z ostrymi sporami o historię. Wówczas po raz pierwszy zobaczyłem, jak duże nadzieje wiązano w Azji z europejskimi doświadczeniami wspólnych podręczników. Z tych rozmów, napięć i sporów narodził się jeden z najciekawszych projektów transnarodowego pisania historii – wspólny podręcznik przygotowany przez badaczy z Chin, Japonii i Korei Południowej.
(więcej…)
Czy pytanie kto może „uprawiać historię” ma jakiś sens? Wszak w dobie cyfrowej komunikacji każdy może wszystko, a efekty owego “wszystko” mierzy się głównie lajkami. Może jednak warto chwilę poświęcić temu, jak wiedza historyczna, będąca rezultatem wieloletniej pracy badawczej, ma konkurować z narracjami tworzonymi dla algorytmu, zasięgów i emocjonalnej mobilizacji odbiorców, uzależnianych kolejnymi dawkami “poruszających” treści.
(więcej…)
W debacie o tzw. poniemieckim dziedzictwie często mówi się o własności, symbolice, sporach pamięci czy politycznych kontekstach. Znacznie rzadziej natomiast zwraca się uwagę na coś bardziej elementarnego: że to dziedzictwo wciąż fizycznie istnieje wokół nas i jest częścią naszej codzienności. Można je po prostu zobaczyć, sfotografować, spróbować odczytać w historycznym kontekście. Właśnie na tym poziomie – materialnej obecności przeszłości w przestrzeni – działają projekty, o których mowa poniżej. Nie prowadzą one sporów ideologicznych, nie rozstrzygają, „do kogo należy” dana historia, lecz proponują coś prostszego, a zarazem bardziej angażującego: zwrócenie uwagi na ślady przeszłości wpisane w miasto i region.
professor of modern history, photographer - @blogifotografia, blogger - @blogihistoria and podcaster - @2hist1mikr. Personal opinion
